Siedzę na przystanku. Nie mam siły trzymać się prosto. Zamykam oczy, słońce tak potwornie pali. Mokro. Tysięczna dłoń wymięła mnie dziś i rzuciła po drodze. Jestem tak zmęczona. Za kilka metrów mam swoje łóżko. Siedzę na przystanku. Czekam na autobus. 
Wstaję szybciej, niż zdążę zasnąć.
Mokro.

fuck off and fuck me. Generalnie.

Ktoś zamieszał mi w głowie herbatę z cukrem. Głośno o szklane ścianki. Głośniej niż krzyk moich trzewi. Nożem krojone na drobne kawałki kruszą się i krzyczą. Topię się w dymie, wędzę i przypalam. Brak mi dłoni do składnia, boba budowniczego, co poskłada kawałki i sklei na miesiąc, dwa. Zamieniam się w kłębek nienawiści.

Dajcie mi faceta nie-żonatego, nie-rozwiedzionego, nie-zarodzinnionego. I żeby mówił choć jednym językiem wspólnym ze mną.
Więcej mi nie potrzeba.

Z poważaniem,
Mua.

Źle przechodzę miesiączki i okresy. I godziny w zupełnej ciszy. Uspokajam serce bijące na alarm. I oddech urywany, głęboki, obolały. Rozcieram napuchnięte palce. W głowie mam tysiące zgubnych scenariuszy. Jak w snach, kiedy kocham się z trupami, a one mnie zapewniają o prawdziwej miłości. Zagryzam się, zaszczuwam wyrzutami. Ta faute! Ta faute.
Zimno mi. Drętwieją mi nogi. Piersi zapadają się w sobie. I nie ma zagrzanego miejsca na wyciągnięcie ręki.

Żle przechodzę okresy i miesiączki. 

Marionetka mi się była powiesiła. A to ci.
Re-born, performance na nowo. I nie ma znaczenia, że w jednym ciele.
Rozkrawam się na kawałki. Jak mi się zejdą- wrócę.

Tsss, tsss. Robaczek.
Robal na języku.

Marionetka mi się była powiesiła.

A właśnie!

Starzeję się. Ewidentnie.

Chce mi się i mi się nie chce.

Jebana zima. 

Zawodowo zajmuję się balansowaniem. Bo wszystko jest formą, formą. Formą bez treści, bez wartości.
Balansuję.
S
    pa
       da
          m.

Zerżnij mnie. Dziś nie mam ochoty na miłość.